Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

- Διαφήμιση -

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

- Διαφήμιση -

Χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά

Του Γιάννη Κοτόφωλου *

Στην ελληνική πολιτική
σκηνή υπάρχει μία τρομακτική σύγχυση,
την οποία μεταδίδουν τόσο η κυβέρνηση
όσο και η αντιπολίτευση. Ευαγγελίζονται
ακόμη πολιτικές, τι οποίες δεν μπορούν
να εφαρμόσουν, επειδή εκ των πραγμάτων
αυτές βρίσκονται σε αναντιστοιχία με
το ευρωπαικό πλαίσιο και με τις βαριές
ειδικότερα δεσμεύσεις του τρίτου
Μνημονίου.
 
Και, από την άλλη, σε πεδία
κρίσιμα, μεταρρυθμίσεων τις οποίες έχει
μεγάλη ανάγκη η ελληνική κοινωνία, τα
πολιτικά κόμματα παρουσιάζουν μία
απελπιστική φτώχεια θέσεων, προτάσεων
και πρωτοβουλιών.
 
Το ελληνικό πολιτικό
σύστημα δηλαδή μιλάει πολύ για πράγματα
που θα ήθελε να κάνει αλλά δεν μπορεί
και δεν πρόκειται να τα κάνει, ενώ για
πράγματα που μπορεί και επιβάλλεται να
κάνει ή να αλλάξει δεν μιλάει καθόλου.

Αυτή είναι η εικόνα,
θολή και ανειλικρινής, την οποία αναδύει
το εγχώριο πολιτικό σύστημα την επαύριο
των εκλογών. Χωρίς στόχους και ένα
εσωτερικό αφήγημα, για την ανασύνταξη
και την ανάπτυξη της οικονομίας.
 
Μόνο
το πρόγραμμα από το εξωτερικό, δηλαδή
το Μνημόνιο, το οποίο ψευδώς όλοι
υποστηρίζουν ότι με κάποιο τρόπο θα
μεταβάλλουν. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα
αποκαλύπτεται με σβηστές τις πολιτικές
μηχανές της για μία ακόμη φορά…

Μετά από το τρίτο
Μνημόνιο, θα πρέπει για παράδειγμα να
αποσαφηνιστεί, ότι υπάρχουν τρείς
κολοσσιαίας σημασίας τομείς της
ελληνικής οικονομίας – απολύτως καίριοι
για το την επιβίωση του τόπου – όπου η
ευθύνη της πολιτικής ανήκει αποκλειστικά
σχεδόν στις Βρυξέλλες , στη Φρανκφούρτη
ή παράλληλα σε κάποιο άλλο ισχυρό κέντρο
εξουσίας.
 
Αυτοί οι τομείς είναι η
δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή η πολιτική
διαμόρφωσης των εσόδων και των δαπανών
του κράτους, το τραπεζικό σύστημα, το
οποίο πλέον θα λειτουργεί κάτω από τους
όρους της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας
και θα εποπτεύεται από αυτή, καθώς και
οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες αποτελούν
κομμάτι αναπόσπαστο με την προοπτική
μείωσης του δημοσίου χρέους της χώρας.
 
Στους τομείς αυτούς έχουν σχεδόν
προαποφασιστεί τα πάντα. Δεν μιλάμε
για δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά για
μεταβίβαση κεντρικών εξουσιών και
περιουσίας.

Ας κοιτάξει λοιπόν το
πολιτικό σύστημα πως μπορεί να
διαχειριστεί αυτό το βαρύ πρόγραμμα με
επάρκεια και αποφασιστικότητα. Δεν
χρειάζονται άλλα ψέματα. Και ας ρίξει
το βάρος του, εκτός από την εφαρμογή του
Μνημονίου, στην παραγωγή νέων πολιτικών
αποφάσεων που θα αναδιαρθρώσουν κλάδους
και επιχειρήσεις, θα δημιουργούν τις
προυποθέσεις για επενδύσεις μικρές
και μεγάλες.
 
Μόνο έτσι θα ξεκολλήσει η
ελληνική οικονομία από το τέλμα. Ο
τόπος χρειάζεται αναμφίβολα ένα νέο
μοντέλο σχέσεων πολιτών και πολιτείας,
μία νέα βάση για την πρόνοια και την
εκπαίδευση.
 
Η αναπαραγωγή των πελατειακών
σχέσεων είναι καταστροφική. Η πολιτική
για την παιδεία και το εκπαιδευτικό
σύστημα, για παράδειγμα, είναι μία πολύ
κρίσιμη πολιτική υπόθεση. Η εκπαίδευση
είναι το ισχυρότερο όπλο των ασθενέστερων
οικονομικών στρωμάτων απέναντι στη
φτώχεια. Η Ευρώπη δεν σου επιβάλει εδώ
μέτρα.
 
Τι κάνουν λοιπόν κυβέρνηση και
κόμματα στην Ελλάδα ; Η ίδια εικόνα
κατάρρευσης και ανεπάρκειας λύσεων δεν
παρατηρείται και στον άλλον ευαίσθητο
τομέα της υγείας, τα νοσοκομεία με τις
τεράστιες ελλείψεις που αποτελούν
διαρκή ανοικτή πληγή ;
 
* Ο Γιάννης Κοτόφωλος είναι δημοσιογράφος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με καταγωγή από την Δωρίδα

- Διαφήμιση -

Άμεσες ειδοποιήσεις για τα τελευταία άρθρα μας - στη στιγμή!

- Διαφήμιση -