ΠΑΛΑΙΟΞΑΡΙ : “Ένα καφενείο λιγότερο. Ένα χωριό μόνο.”

Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά

Το καφενείο στο Παλαιοξάρι κατεβάζει ρολά. Μια εξέλιξη που αποτυπώνει, για ακόμη μία φορά, τη σταδιακή εγκατάλειψη της ορεινής Φωκίδας.

Το καφενείο στο χωριό δεν ήταν ποτέ απλώς μια μικρή επιχείρηση. Ήταν ο φυσικός δημόσιος χώρος της κοινότητας, το σημείο συνάντησης των ανθρώπων όπου ανταλλάσσονται νέα, συζητούνται τα ζητήματα του τόπου και διατηρείται ζωντανός ο κοινωνικός ιστός. Εκεί διαμορφωνόταν η καθημερινότητα και καλλιεργούνταν η αίσθηση της συλλογικότητας που κρατά τις μικρές κοινωνίες ζωντανές και δεν τις αφήνει να βυθιστούν στην απομόνωση.

Όταν ένα τέτοιο σημείο αναφοράς κλείνει, δεν χάνεται απλώς ένας επαγγελματικός χώρος. Αποδυναμώνεται ένας από τους τελευταίους πυρήνες κοινωνικής συνοχής.

Το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πορείας υποχώρησης της ζωής στις ορεινές περιοχές, που συνδέεται με τη δημογραφική συρρίκνωσή τους, την απουσία ουσιαστικών κινήτρων για να παραμείνουν ή να επιστρέψουν νέοι άνθρωποι στην ύπαιθρο, αλλά και με την έλλειψη ολοκληρωμένων πολιτικών στήριξης των μικρών επιχειρήσεων που κρατούν ζωντανές τις τοπικές κοινωνίες.

Η ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη δεν μπορεί να εξαντλείται σε εξαγγελίες ή αποσπασματικά προγράμματα. Απαιτεί πολιτικές που θα στηρίζουν την κοινωνική και οικονομική ζωή της υπαίθρου, θα ενισχύουν τη μικρή τοπική επιχειρηματικότητα και θα δημιουργούν πραγματικές προϋποθέσεις παραμονής των ανθρώπων στον τόπο τους.

Τα χωριά δεν αδειάζουν από μόνα τους. Αδειάζουν όταν απουσιάζουν τόσο οι πολιτικές στήριξης όσο και οι κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους τους.

Όταν κλείνει ένα καφενείο σε ένα ορεινό χωριό, δεν χάνεται απλώς ένα μαγαζί. Χάνεται ένα κομμάτι ζωντανής Ελλάδας.

Λουκία Μαστροπέρρου 

Μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ