Δημόσιο κατηγορώ του Ι.Μάμμαλη για τον“αποκεφαλισμό” του Προέδρου του Λιμενικού Ταμείου Δωρίδας

Χρόνος ανάγνωσης: 6 λεπτά

Χθες ζήσαμε την ντροπή. Όχι ένα απλό «διοικητικό επεισόδιο». Μιλάμε για μια οργανωμένη πολιτική εκτέλεση, ένα θέαμα άνευ προηγουμένου, ένα δημόσιο διασυρμό ανθρώπου που είχε το θάρρος να δουλέψει, να προσφέρει και να μην σκύψει το κεφάλι μπροστά σε πιέσεις.

Ήμουν δίπλα στον Πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου Δωρίδος. Ήμουν Αντιπρόεδρος. Ήξερα τι παίζεται. Ήξερα ποιοι πίεζαν να «τελειώσει» γρήγορα η υπόθεση. Αλλά χθες, είδα κάτι χειρότερο απ’ όσο περίμενα: είδα μια Δημοτική Αρχή να στήνει κρεμάλα και να παριστάνει ότι διαβάζει… ομολογίες.

Τον άνθρωπο που εκείνοι οι ίδιοι όρισαν, τον άνθρωπο που οι ίδιοι αποθέωναν όταν τους βόλευε, τον άνθρωπο που έτρεχε για το Ταμείο όταν οι άλλοι απλά έπαιζαν ρόλους, τον πέταξαν στη μέση της αίθουσας σαν «παραβάτη» και περίμεναν από όλους μας να χειροκροτήσουμε την καταδίκη του.

Λυπάμαι, αλλά εγώ τέτοιο θέαμα δεν το άντεξα.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή και κόβει σαν λεπίδα. Διάλογος δεν έγινε ποτέ.

Συνεργασία δεν ζητήθηκε ποτέ.

Συννενόηση δεν υπήρξε ποτέ.

Κανείς δεν κάλεσε τον Πρόεδρο να μιλήσει. Κανείς δεν τον ρώτησε «τι συμβαίνει;». Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ακούσει, γιατί το σχέδιο ήταν ήδη γραμμένο. Ήθελαν κεφάλι στο πιάτο. Και όταν ένας άνθρωπος αρνήθηκε να υποταχθεί, βαφτίστηκε «μη συνεργάσιμος» και στήθηκε ολόκληρη παράσταση απέναντι του.

Σκιές υπάρχουν, ναι.

Αλλά όχι εκεί που νομίζουν.

Σκιές πέφτουν πάνω σε όσους αποφάσισαν να μετατρέψουν το Δημοτικό Συμβούλιο σε αρένα, να κάνουν πολιτική με πρακτικές άλλων εποχών και να πετάξουν λάσπη για να καλύψουν την ανικανότητά τους, αντί να λύσουν ένα ζήτημα με τρόπο παλικαρίσιο και αξιοπρεπή.

Το λέω καθαρά. Ο Πρόεδρος δεν έπεσε. Τον έριξαν. Και μάλιστα χωρίς να τον ακούσουν.

Η Δημοτική Αρχή έδειξε ότι θεωρεί τους ανθρώπους εφήμερους. Σήμερα είναι ο Πρόεδρος, αύριο ποιος; Όποιος τολμήσει να μη σκύψει το κεφάλι; Να μη γίνει κομμάτι του «μηχανισμού»;

Όσο για μένα, αρνήθηκα να συμμετέχω σε τέτοιες πρακτικές.

Αρνήθηκα να γίνω “μόστρα” στην πολιτική τους βιτρίνα.

Να παριστάνω πως «όλα καλά», όταν βλέπω ξεκάθαρη αδικία.

Παρότι ο δήμαρχος τόλμησε να μου προτείνει να λάβω τη θέση του προέδρου που θα αντικαθιστούσε. Νόμιζε πως είμαστε άψυχα στρατιωτάκια, αναλώσιμα στη πρώτη γραμμή. Όχι άνθρωποι με μπέσα και αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό στέκομαι δημόσια και λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Πρόεδρος δεν αποπέμφθηκε για λάθη.

Αποπέμφθηκε επειδή δεν εξυπηρετούσε πια τα σχέδιά τους.

Και αυτό δεν το δέχομαι.

Ούτε ως παλιός αυτοδιοικητικός, ούτε ως άνθρωπος.

Η κοινωνία της Δωρίδας βλέπει. Ξέρει. Καταλαβαίνει.

Και σε λίγο, θα μιλήσει.

Γιατί όσο κι αν προσπαθήσουν να κρύψουν την αδικία κάτω από «εισηγήσεις» και νομικές διατυπώσεις, η αλήθεια είναι πεισματάρα.

Χθες, δεν καθαίρεσαν έναν Πρόεδρο.

Καθάρισαν τον καθρέφτη της δικής τους πολιτικής.

Αυτό δεν πρόκειται να ξεχαστεί.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΜΜΑΛΗΣ