Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

- Διαφήμιση -

Η Ευρώπη μετά την Ουκρανία

- Διαφήμιση -

Χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά

Του
Γιάννη
Κοτόφωλου *

Η
οικονομική και η πολιτική ενοποίηση
της Ευρώπης απαιτεί ακόμη πολύ δρόμο
και κυρίως τη διαμόρφωση μίας κοινής
στρατηγικής σε όλα τα επίπεδα.

Σημασία
προς το παρόν έχει ότι αυτή η ακαταμάχητη
ανάγκη γίνεται ολοένα και περισσότερο
συνείδηση σε ευρωπαικό επίπεδο και
σταδιακά λαμβάνονται πολύ σημαντικές
αποφάσεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Βήματα
μεγάλα, που πριν από χρόνια ή πριν από
την περίοδο της οικονομικής κρίσης δεν
είχαμε καν βάλει στο τραπέζι των
συζητήσεων.

Η
τελική συμφωνία για την εφαρμογή της
Τραπεζικής Ενωσης, αποτελεί το πιο
πρόσφατο, πολύ ουσιαστικό βήμα για το
ευρώ, για την θωράκιση των ευρωπαικών
τραπεζών απέναντι σε κρίσεις και την
περαιτέρω φυσικά ενοποίηση της Ευρώπης.

Η
οικονομική κρίση κατέδειξε τρομακτικές
αδυναμίες, οι οποίες αναγκαστικά
προκάλεσαν (έστω και βασανιστικά) την
παραγωγή πολιτικής για την οικονομία.

Η
πολύ πρόσφατη κρίση στην Ουκρανία,
κατέδειξε επίσης, όμως, την παντελή
έλλειψη γεωπολιτικής αντίληψης στις
μεγάλες ευρωπαικές πρωτεύουσες,
αναδεικνύοντας τις τρομακτικές αδυναμίες
σε ένα άλλο επίπεδο. Στην διαμόρφωση
μίας κοινής εξωτερικής πολιτικής με
βάση τα συμφέροντα της Ευρώπης.

Η
υπόθεση της Ουκρανίας απέδειξε ότι η
Ευρώπη είναι ακόμη γυμνή όσον αφορά την
εξωτερική της πολιτική. Περίπου όπως
ήταν ανυποψίαστη και κατακερματισμένη
στρατηγικά στην οικονομία, πριν από τη
δεινή κρίση που ξέσπασε έξη χρόνια
νωρίτερα, το 2008.

Η
Ουκρανία δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα
όπου οι ευρωπαικές ηγεσίες, ακόμη και
το Βερολίνο, εμφανίστηκαν εντελώς
απροετοίμαστες.

Αμήχανες
μπροστά στις εξελίξεις, χωρίς πολιτική
και στρατηγική απέναντι στη σύγκρουση
συμφερόντων που ξεδιπλωνόταν στη διεθνή
σκακιέρα. Προηγήθηκαν το Ιρακ, το Ιράν,
η Αίγυπτος, η Συρία και πάει η ιστορία
λέγοντας…

Απλώς,
η υπόθεση της Ουκρανίας αποτελεί το πιο
πρόσφατο και επιπροσθέτως το πιο
εκκωφαντικό παράδειγμα, επειδή η Ευρώπη
ερέθισε τα γεγονότα και τώρα δεν ξέρει
πώς να κινηθεί (όπως και οι ΗΠΑ), παρά το
γεγονός ότι καμία από τις δυνάμεις της
Δύσης δεν πρόκειται και δεν μπορεί να
πράξει κάτι δραματικό.

Αντιθέτως,
η Ρωσία του Πούτιν φαίνεται να κερδίζει
το παιγνίδι, διότι εκείνη έχει στρατηγική
και ξέρει, όπως δείχνουν τα πράγματα,
να υπερασπίζεται τα ζωτικά της συμφέροντα.
Η Ευρώπη όχι!

Η
κρίση της Ουκρανίας, ωστόσο, αποτελεί
μία καλή αφορμή. Ένα εφαλτήριο αλλαγής,
για να σταματήσει η Ευρώπη να σκέφτεται
επιπόλαια στα γεωπολιτικά θέματα και
να διαπραγματεύεται ερασιτεχνικά.

Η
αναβίωση π.χ. ενός «ψυχρού πολέμου» θα
ήταν καταστροφική για τα ευρωπαικά
συμφέροντα. Πως λοιπόν η Ευρώπη προτρέχει
χωρίς να ξέρει τι ακριβώς θέλει; Χωρίς
να έχει συνειδητοποιήσει τι ακριβώς
την συμφέρει, συγκρουόμενη με μία μεγάλη
χώρα, όπως η Ρωσία, με την οποία η
ενεργειακή και η εμπορική εξάρτηση που
έχει είναι αναμφίβολα κρίσιμη;

Η
υπόθεση της Ουκρανίας, καταδεικνύει
ότι ήρθε η ώρα να αρχίσει η Ευρώπη να
παράγει και κοινή εξωτερική πολιτική,
οπωσδήποτε, ως δυνάμει ενιαία γεωπολιτική
δύναμη. Διαφορετικά πλέον δεν γίνεται,
θα το πληρώσουμε πανάκριβα.

Η
Ευρώπη και ειδικότερα η Ευρωζώνη
χρειάζονται μία ενιαία εξωτερική
πολιτική με βάση τα δικά τους ζωτικά
και στρατηγικά συμφέροντα. Οι συνθήκες
προόδου για την οικονομική ενοποίηση,
βοηθούν σημαντικά και σε αυτό το πολιτικό
επίπεδο ολοκλήρωσης.

* Ο Γιάννης Κοτόφωλος είναι δημοσιογράφος στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με καταγωγή από την Δωρίδα

- Διαφήμιση -

Άμεσες ειδοποιήσεις για τα τελευταία άρθρα μας - στη στιγμή!

- Διαφήμιση -

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο